banner banner banner banner
نمایش نتایج: از 1 به 2 از 2

موضوع: نقد فصل چهارم سریال Halt and Catch Fire

  1. vahid32 آواتار ها
    vahid32
    کاربر عضو
    کاربر عضو
    اسفند-۱۳۹۶
    1
    0
    مورد پسند : 0 بار در 0 پست
    اطلاعات:
    Windows 7 Firefox 58.0

    نقد فصل چهارم سریال Halt and Catch Fire

    نقد سریال
    تنها کاربران عضو حق دیدن لینک ها را دارند.
    عضویت
    - چرا باید آن را تماشا کنید؟

    «هالت اند کچ فایر» با فصل چهارم و نهایی*اش به جمع آن گروه بسیار بسیار کوچکی از سریال*های جاویدان تلویزیون پیوست. یکی از سریال*های اندکی که به مرور زمان از یک سریال تلویزیونی پوست می*اندازند و به چیزی فراتر تبدیل می*شوند. دنیایشان به فضای قابل*تنفسی تبدیل می*شود که انگار فقط به ضخامت یک لایه شیشه برای قدم گذاشتن به آن و لمس کردنش فاصله داریم. کاراکترهایش به دوستان و آشنایان و اعضای خانواده*مان تبدیل می*شوند که آنها را مثل کف دستمان می*شناسیم و با خوشحالی*شان خوشحال شده و با ناراحتی*شان اشک می*ریزیم. اتفاقاتش بیشتر از اینکه وسیله*ای از سوی نویسندگان برای ایجاد درگیری باشد، همچون اتفاقات ناشی از روند طبیعی زندگی است. خبری از هیچ*گونه قهرمان و ضدقهرمان و آنتاگونیستی نیست. تمام بحران*های بیرونی و درگیری*های درونی کاراکترها حاصل روانشناسی و مشکلات و جراحت*های شخصی آنها است که آنها را به جلو هُل می*دهد و در یکدیگر گره می*زند و به جان یکدیگر می*اندازد. «هالت اند کچ فایر» نه «بازی تاج و تخت» است که در آن ملکه*ای دیوانه سودای تصاحب تخت آهنین را داشته باشد و اژدهایی گودزیلاگونه دیواری یخی را فرو بریزد و نه «برکینگ بد» است که در آن شاهد جنگ کارتل*ها بر سر پول و مواد و منفجر شدن صورت*ها توسط بمب*های دست*ساز باشیم.

    «هالت اند کچ فایر» درباره*ی روند عادی زندگی*مان است. نه یک فانتزی بزرگ درباره*ی نجات دنیا است و نه قصه*ی امپراتوری یک معلم شیمی. «هالت اند کچ فایر» درباره**ی فراموش*شده*ها و دست*کم*گرفته*شده*ها است. درباره*ی آدم*هایی که ممکن است همین الان در همسایگی*تان باشند. درباره* آدم*هایی که شاید خودتان باشید. تمام این حرف*ها به این معنی نیست که «هالت» از آن سریال*های حوصله*سربری است که فقط منتقدان از خود راضی و بدسلیقه از آن لذت می*برند. درگیری*های این سریال اگرچه پیچیده و هیجان*انگیزتر و آتشین*تر از درگیری سرسی با گنجشک اعظم نباشند کمتر نیستند. نبوغ «هالت اند کچ فایر» این است که بدون امثال سرسی و هایزنبرگ و مادر اژدها و تفنگ و گلوله و شمشیر داستانگویی می*کند. در فضای این روزهای تلویزیون که تقریبا یک سر اکثر درام*ها به کشت و کشتار و مرگ و میر و درگیری*های فیزیکی و بررسی صحنه*های جرم فجیع و قاتل*های سریالی و متجاوزان بی*رحم و سناریوهای آخرالزمانی و ابرقهرمانان کامیک*بوکی و خطرهای بزرگ ختم می*شود، این سریال هیچکدام از اینها را ندارد و بدون آنها موفق به خلق درام می*شود. بدون آنها موفق به خلق درام زلزله*واری بین شخصیت*هایش می*شود و طوری در ملتهب کردن احساسات تماشاگرانش حرفه*ای است که اکثر لحظات این سریال را یا در حال جیغ و هورا کشیدن از نبوغ سازندگانش سپری کرده یا در سکوت تحسین*شان می*کردم.

    به عبارت دیگر «هالت اند کچ فایر» جزو یکی از سریال*هایی قرار می*گیرد که حداقل باید دوبار تماشا شود. تماشای این سریال مثل گرفتنِ یک هدیه*ی بسیار ارزشمند و غیرمنتظره می*ماند. در ابتدا به محض اینکه از ماهیت هدیه آگاه می*شوید، آن را کنار گذاشته و از فکر کردن به چیزی که به دست آوردید سر از پا نمی*شناسید و به*طرز جنون*آمیزی از خوشحالی پایکوبی کرده و یک جا بند نمی*شوید. دفعه*ی اول از فکر کردن به اینکه نویسندگان چه راه*های خارق*العاده*ای برای نوشتن کاراکترها و کارگردانی*شان پیدا کرده*اند در پوست خودتان نمی*گنجید و نمی*توانید جلوی منفجر شدنتان را بگیرید. اما تازه بعد از کنار آمدن با آنها است که در دفعه*ی دوم می*توانید لذت اصلی را از سریال ببرید. یا حداقل من در برخورد با این سریال چنین احساسی داشتم. فصل چهارم و نهایی سریال در این زمینه در بهترین حالتش قرار دارد. از زمان فصل پایانی «برکینگ بد» و «باقی*ماندگان»، سریال دیگری را ندیده بودم که چنین فصل پایانی سنگین و نفسگیری داشته باشد. «هالت اند کچ فایر» در فصل آخرش به درجه*ی نادری از کیفیت سریال*سازی می*رسد. جایی که تک*تک سکانس*ها طلایی هستند. سازندگان بعد از حدود سه فصل و نیم مقدمه*چینی و شخصیت*پردازی بالاخره در نیمه*ی آخر فصل آخر به نقطه***ی آزاد کردن تمام چیزهایی که روی هم فشرده شده بود می*رسند. جایی که سریال نه تنها مشکلات فصل*های ابتدایی*اش را طوری حل و فصل می*کند که انگار وجود نداشتند، بلکه به درجه*ای از تکامل و عمق دست پیدا می*کند که همان*طور که گفتم بعضی*وقت*ها به معنای واقعی کلمه «باورنکردنی» است. تک*تک سکانس*های فصل نهایی این سریال طوری لبریز از احساس و درگیری*های روانی قابل*لمس است که «هالت اند کچ فایر» بدون اینکه دچار کمبود شود می*تواند کمی از احساسات اضافی*اش را به دیگر سریال*هایی که به آن نیاز دارند اهدا کند. سریالی درباره*ی چند مهندس کامپیوتر و برنامه*نویس و بازیساز و فعالِ حوزه*ی تکنولوژی و اینترنت که کسی از تلاش*های بزرگشان خبر ندارد. تعجبی ندارد که این جمله وضعیت خود این سریال و سازندگانش را هم توصیف می*کند. سریال بزرگی که هیچ*وقت به بینندگانی که لیاقت داشت دست پیدا نکرد. «هالت» اگر محجورترین و مظلوم*ترین سریال تلویزیون نباشد، حتما یکی از آنها است. شاید یکی از دلایلش به خاطر فصل اول سریال باشد که کمی ناهموار و متزلزل است. سریال در نیمه*ی اول فصل اول هنوز هویت خودش را پیدا نکرده است. بنابراین به نظر می*رسد با نسخه*ی دسته*دومی از سریال*های موفق*تر شبکه*ی ای.ام.سی مثل «برکینگ بد» و «مدمن» اما این*بار در فضای انقلاب کامپیوتر در دهه*ی هشتاد سروکار داریم.
    «هالت» اگر محجورترین و مظلوم*ترین سریال تلویزیون نباشد، حتما یکی از آنها است

    جو مک*میلن (لی پیس) بیشتر از اینکه یک شخصیت واقعی باشد، کلکسیونی از ویژگی*ها و خصوصیات پراکنده* و کلیشه*ای ضدقهرمان*های تلویزیونی است. همان آدم آب*زیرکاه اما باهوشی که گذشته*ی تراژیکی دارد. بقیه*ی کاراکترها هم در یک سری چارچوب*های کلیشه*ای قرار می*گیرند. از زن خانه*داری که ته دلش دوست دارد به زندگی قبلی*اش به عنوان یک مهندس سخت*افزار برگردد تا دختر شورشی اما ساکتِ برنامه*نویسی که خودش را در یک اتاق زندانی می*کند و با صدای بلند هوی متال، کُد می*زند و البته مهندس کامپیوتر دیگری که اختراع قبلی*اش شکست خورده و از دوباره شروع کردن از نو می*ترسد و ناامید است. همه*ی آنها شخصیت*های پتانسیل*داری به نظر می*رسند که سریال چندان جدی*شان نمی*گیرد. چون سرش بیشتر از همه با جو مک*میلن، قابل*پیش*بینی*ترین کاراکترش گرم است. سریال در این دوران به*هیچ*وجه افتضاح و غایرقابل*تحمل نبود، اما با «بهترین»*ها هم کیلومترها فاصله داشت. ولی داستانِ «هالت»، به همان اندازه که داستان انقلاب عصر تکنولوژی و اینترنت است، به همان اندازه هم در سطحی فرامتنی، داستان انقلاب یک سریال هم است. خیلی طول نکشید که سریال خیلی زود خودش را پیدا کرد. به*طوری که «هالت» در اپیزودهای پایانی فصل اول شروع به تبدیل شدن به همان چیزی کرد که در سه فصلِ بی*نقص بعدی شاهدش بودیم. به*طوری که اپیزود نهم و یکی مانده به آخر فصل اول هنوز که هنوزه یکی از قوی*ترین اپیزودهای سریال است. غافلگیری غم*انگیزی که در این اپیزود بعد از تلاش و کوشش*های طاقت*فرسای کاراکترها برای ساخت اولین لپ*تاپ اتفاق می*افتد شاید برای آنها کمرشکن و افسرده*کننده باشد، اما اتفاق خوشحال*کننده*ای برای طرفداران سریال و خودِ سریال بود.

    چون در این اپیزود است که «هالت» درباره*ی ماهیتش به تماشاگرانش رودست می*زند. قبل از این اپیزود، «هالت» خود را به عنوانی سریالی درباره*ی تلاش کمپانی نه چندان شناخته*شده*ای برای در آوردن سری توی سرها در فضای شلوغ کامپیوتر معرفی کرده بود. تا قبل از این اپیزود، به نظر می*رسید هدف اصلی «هالت» بیشتر از هر چیز دیگری، وقایع*نگاری روزهای ابتدایی گُر گرفتن آتش خامو*ش*نشدنی عصر کامپیوتر باشد. به نظر می*رسید بیشتر از اینکه درباره*ی آدم*های حاضر در آن دوران باشد، درباره*ی گجت*ها و اختراعات و کامپیوترها و نوآوری*ها است. بیشتر حکم مستندی را دارد که مثلا نحوه*ی به وجود آمدن لپ*تاپ*ها یا بازی*های آنلاین را روایت می*کند. به نظر می*رسید «هالت» بیشتر از اینکه دغدغه*ی کالبدشکافی کاراکترها و جستجو در دالان*های روان آنها را داشته باشد قرار است به یکی از آن سریال*های پلیسی/پزشکی شبکه*های دولتی تبدیل شود که «حادثه»*های هفتگی در مرکز توجه قرار دارند. سریالی که کاری به تاثیر و ضربه*ای که این حوادث به کاراکترها وارد می*کنند ندارد و بیشتر به خود حادثه برای تولید هیجان و تعلیق بسنده می*کند. به عبارت دیگر با اینکه الهام*برداری*های سازندگان «هالت» از «شبکه*ی اجتماعی»، نوشته*ی آرون سورکین از سر و روی سریال می*بارید، اما در عمل این*طور به نظر نمی*رسید. «هالت» شاید دیالوگ*های رگباری، شخصیت*های تند و تیز، ضرباهنگ سریع و فضای تکنولوژیکِ ساخته*ی دیوید فینچر را به ارث برده بود، اما در یک چیز لنگ می*زد: انسانیت.

    اگر «شبکه*ی اجتماعی» بیشتر از خود فیسبوک، درباره*ی روانشناسی مارک زاکربرگ و فراتر از آن درباره*ی تحول دنیای مُدرن با اختراع فیسبوک بود، «هالت اند کچ فایر» در ابتدا فقط از طریق جو مک*میلن، ادای مارک زاکربرگ*ها و استیو جابزها را در می*آورد. این موضوع لزوما بد نیست. گفتم که «هالت» حتی در نیمه*ی اول فصل اول هم کماکان هیجان*انگیز بود، اما غافلگیری اپیزود نهم فصل اول، «هالت» را از یک سریال صرفا هیجان*انگیزِ کلیشه*ای که از سوخت دیگر محصولات بهتر این حوزه برای حرکت استفاده می*کرد، به سریال بزرگ و به*یادماندنی امروز تبدیل کرد. سازندگان در آن اپیزود ناگهان زمین بازی*شان را به*طور کلی دگرگون کردند. پیچش آن اپیزود که در نگاه اول پیچش خیلی بزرگ و عجیبی هم به نظر نمی*رسد باعث شد تا متوجه شویم دستگاه*ها و اختراعات در کانون داستانگویی «هالت» قرار ندارند، بلکه آنها و پروسه*ی ساختشان دروازه*ای برای ورود به درون سیم*پیچی مغز کاراکترهایش هستند. متوجه شدیم برخلافِ امثال «شبکه*ی اجتماعی»*ها و «استیو جابز»*ها که درباره*ی آدم*های شناخته*شده*ای هستند که اختراعات و نوآوری*های بزرگی به نامشان ثبت شده و برخلاف «برکینگ بد»*ها و «بازی تاج و تخت*»*ها که درباره*ی کاراکترهایی است که در سرنوشت دنیا نقش دارند و اسم و رسم پرآوازه*ای از خود به جا می*گذارند، «هالت» درباره*ی آن بخش از دنیایش است که معمولا در این*گونه داستان*ها نادیده گرفته *می*شوند. درباره*ی آدم*هایی که یا راه را برای مارک زاکربرگ*ها هموار کرده*اند یا همزمان با آنها در جای دیگری در حال تلاش برای تغییر دنیا بوده*اند. آدم*هایی که شاید در نهایت موفق نشدند اسمشان را در تاریخ ثبت کنند، اما تا وقتی کسی آنها را از مسیر مسابقه خارج نمی*کرد، خودشان با سماجت و عشقی که به کارشان داشتند به گاز دادن و سبقت گرفتن ادامه می*دانند.
    اگر فصل اول «هالت» درباره*ی سریالی در فضای کامپیوتر دهه*ی هشتاد بود، از فصل دوم به بعد «هالت»* به سریالی درباره*ی آدم*های شاغل در فضای کامپیوتر دهه*ی هشتاد تبدیل شد

    اگر فصل اول «هالت» درباره*ی سریالی در فضای کامپیوتر دهه*ی هشتاد بود، از فصل دوم به بعد «هالت»* به سریالی درباره*ی آدم*های شاغل در فضای کامپیوتر دهه*ی هشتاد تبدیل شد. همان*طور که «سوپرانوها» فقط از فضای مافیایی*اش به عنوان چارچوبی برای مطالعه*ی شخصیتی تونی سوپرانو استفاده می*کند تا درباره*ی تمام بشریت حرف بزند یا همان*طور که «برکینگ بد» فقط از نبوغ والتر وایت در زمینه*ی علم شیمی به عنوان وسیله* و استعاره*ای برای شخصیت*پردازی و سلاح اصلی پروتاگونیستش استفاده می*کند، «هالت» هم از فصل دوم به بعد چنین روندی را پیش می*گیرد. همان*طور که در «برکینگ بد» از تحولات شیمیایی عناصر جدول مندلیف به عنوان تمثیلی از تحولاتِ شخصیتی والتر وایت از یک معلم ساده به یک قاچاقچی بی*رحم استفاده کرد،* در اینجا هم عصر آغاز امپراتوری کامپیوترها و هرچه نزدیک*تر کردن انسان*های دنیا به یکدیگر به تمثیلی برای بررسی روابط کاراکترهای «هالت» و تلاش بی*وقفه*شان برای حفظ و نگهداری از روابطی که با یکدیگر دارند تبدیل می*شود. بنابراین سریالی که به عنوان درامی ضدقهرمان*محور شروع به کار کرده بود، به سریالی با گروهی از شخصیت*های اصلی تغییر شکل داد که همه به یک اندازه مورد توجه قرار می*گرفتند. حالا نه تنها جو مک*میلن به تدریج از شخصیتی کلیشه**ای نه چندان دوست*داشتنی جای خودش را به شخصیت شگفت*انگیزی داد، بلکه کامرون و دانا و گوردون هم به کاراکترهای پیچیده و پخته* و جاافتاده**ای تغییر شکل دادند.

    تعجبی هم نداشت. بالاخره بزر*گ*ترین تم داستانی «هالت»، روابط انسانی و انقلاب آن با ورود تکنولوژی است. پس طبیعتا اینجا چیزی که بیشتر از سیر تحول شخصی کاراکترها اهمیت دارد، روابط آنها با یکدیگر است که به عنوان نیروی محرکه*ی سیر تحول شخصی*شان عمل می*کند. «هالت» درباره*ی این است که چگونه این چهار نفر برای ایجاد رابطه*ای طولانی*مدت و قوی با یکدیگر تلاش می*کنند. این روابط همیشه پایدار و صادقانه نیست. بعضی*وقت*ها مملو از دروغ و دغل است. بعضی*وقت*ها از شروعی امیدوارکننده به سرانجامی سرشار از دعوا و تنفر و جدایی و دلخوری و جراحت*های روانی منجر می*شود. بعضی*وقت*ها درست در حالی که فکر می*کنید کاراکترها از اشتباهات گذشته*شان درس گرفته*اند، خود را در موقعیتی پیدا می*کنند که دوباره طرف مقابلشان را دلخور می*کنند. بعضی*وقت*ها آنها در شرایط فشرده و موقعیت*های تصمیم*گیری سختی قرار می*گیرند که مجبورشان می*کند تا برای نجات دادن یک دوست، به دوست دیگری خیانت کنند و بعضی*وقت*ها خود آنها هم نمی*دانند که دقیقا چه چیزی می*خواهند و دنبال چه چیزی هستند و همین آشفتگی ذهنی به منحرف شدن مسیر صاف زندگی*شان منتهی می*شود. البته همیشه اتفاقاتی شوکه*کننده که خارج از کنترل آنها هم است می*افتد. خلاصه این چهار نفر رابطه*ی نامطمئن و پرالتهابی دارند. مثل یکی از آن رودخانه*های خروشان می*مانند که تا قبل از رسیدن به دریا و آرامش، باید مسیر پرپیچ و خم و ناآرامی را پشت سر بگذارد. با این وجود اگر یک چیز درباره*ی این چهار نفر صدق کند این است که آنها بدون یکدیگر نمی*توانند زندگی کنند. آنها به یکدیگر نیاز دارند. مهم نیست چه تاریخ غم*انگیز یا نفرت*انگیزی با یکدیگر دارند و مهم نیست چند بار قسم خورده*اند که به جایی دورافتاده نقل*مکان کنند و مهم نیست چند بار از هم خداحافظی می*کنند و مهم نیست چند بار دل هم را می*شکنند. آنها همچون آهن*رباهایی هستند که خواسته یا ناخواسته خود را در میان شلوغی پیدا کرده و دوباره به یکدیگر می*چسبند. چون همگی با وجود نقاط اختلاف گسترده*شان، حداقل از یک نقطه*ی مشترک بهره می*برند. تعریفی که راستش فقط به این چهار نفر خلاصه نمی*شود و شاید درباره*ی تمام بشریت صدق کند. این نقطه*ی مشترک، عطش برای برقراری رابطه*ی انسانی است. این چهار نفر نمونه*ی بارز همان ضرب*المثل «اگه گوشت همدیگه رو بخورن، ولی استخون* همدیگه رو دور نمی*ریزن» هستند.

    این نیاز شدیدی که برای پیدا کردن رابطه*ی انسانی که حالا می*خواهد عاشقانه باشد یا دوستانه، پدرانه، مادرانه و شغلی کاری می*کند که به محض جدا شدن از یکدیگر، دوباره راهی برای جمع شدن دور یکدیگر پیدا کنند. بعضی*وقت*ها با تصمیم شخصی و بعضی*وقت*ها به نظر می*رسد خود هستی آنها را برای بازگشت در کنار همدیگر هُل می*دهد. نقطه*ی مشترک دومشان این است که دغدغه*ی یکسانی دارند. آنها می*خواهند اشتیاق و هوس*شان به برقراری ارتباط انسانی را در سرتاسر دنیا گسترش بدهند. تعجبی ندارد که هیجان*انگیزترین نوآوری*هایشان چیزهایی است که در اختیار روابط انسانی هستند. از انجمن گفتگویی که به اعضای یک جامعه*ی آنلاین بازی امکان رد و بدل کردن پیام با یکدیگر و صحبت درباره*ی چیزهای مختلفی (فراتر از بازی) را فراهم می*کند تا بازی منحصربه*فرد اما شکست*خورده*ی کامرون که فقط افراد خاصی که سطح هوشی و بحران درونی سازنده*اش را درک کنند می*توانند آن را به پایان برسانند. «هالت اند کچ فایر» به همان اندازه که بعضی*وقت*ها حال و هوایی سایبرپانکی به خود می*گیرد، به همان اندازه هم نوستالژیک است. مخصوصا هرچه به پایان نزدیک*تر می*شویم و مخصوصا در فصل چهارم که اتمسفر نوستالژیکش به چنان درجه*ی غم*انگیزی می*رسد که تقریبا اکثر اپیزودها را با بغض بزرگی که به دیواره*های گلویتان فشار وارد می*کنند به پایان می*رسانید. مهم نیست شما در دهه*ی هشتاد میلادی حضور داشته*اید یا نه و مهم نیست که آیا از نزدیک شاهد ظهور اینترنت و موتورهای جستجوگر بوده*اید یا نه، سازندگان موفق به خلق فضایی خاطره*انگیز برای تماشاگران می*شوند. سریال برایتان خاطره*سازی کرده و همزمان از آن خاطره برای فرستادنتان به آن دوران استفاده می*کند. سازندگان این کار را از طریق خلق دنیایی انجام می*دهند که در شرف پوست انداختن و دگرگون* شدن است. دنیایی که به همان اندازه که ویژگی*های خاص خود را به همراه خواهد آورد، به همان اندازه هم به معنی به پایان رسیدن عمر دنیای قبلی خواهد بود. به همان اندازه که به معنی ایجاد پتانسیل*های هیجان*انگیز جدیدی است، به همان اندازه هم به معنی خداحافظی همیشگی با دنیایی است که دارد نفس*های آخرش را می*کشد. احتمالا همه*ی ما یکی-دوتا از این دوران*ها در طول زندگی*مان داشتیم. زمانی که به گذشته فکر می*کنیم و از فلان اتفاق به عنوان اتفاقی یاد می*کنیم که زندگی*مان را به دو بخشِ قبل و بعد از خود تقسیم کرد. در نتیجه به همان اندازه که دلتنگ بخش از دست*رفته*ای از زندگی*مان هستیم، به همان اندازه هم می*دانیم که چاره*ای به جز تغییر کردن وجود نداشت. تنها سوالی که باقی می*ماند این است که آیا توانسته*ایم تا ارزش*های آن دوران از دست*رفته را که برایشان دلتنگ هستیم به دنیای جدید منتقل کنیم یا آنها را در حین اسباب*کشی گم کرده*ایم؟

    دغدغه*ی «هالت اند کچ فایر» این سوال است. «هالت» به دورانی می*پردازد که می*توانیم سرانجام اجتناب*ناپذیرش را ببینم. از همان اپیزود اول می*دانیم که سرانجام این داستان به در آغوش کشیدن شدنِ دنیا توسط شعله*های بمب اتمی کامپیوتر و اینترنت منجر خواهد شد و از آنجایی که هم*اکنون در دنیای بعد از پایان سریال زندگی می*کنیم، تماشای سریال به مقایسه*ی بی*وقفه*ی قبل و پس از انقلاب کامپیوتر تبدیل می*شود. بی*وقفه به این سوال فکر می*کنیم که آیا نتایجی که انقلاب کامپیوتر در بر داشت همان چیزی است که مهندسانِ انقلاب در سر داشتند؟ بزرگ*ترین هدف جو، کامرون، دانا و گوردون این است که از «ماشین» به «انسایت» برسند. حتی با اینکه بعضی*وقت*ها خودشان از این موضوع آگاه نیستند. هدف آنها تقریبا در تمام پروژه*هایشان بیرون آوردن آدم*ها از تنهایی و اختصاص فضایی به آنها برای ابزار احساسات و درگیری*های ذهنی*شان است. کامپیوتر برای آنها حکم وسیله*ای برای نزدیک*تر کردن انسان*ها به یکدیگر را دارد. با اینکه همیشه در بخش تجاری و تداوم فعالیتِ شرکت*ها و نوآوری*هایشان موفق نیستند، اما وقتی به گذشته نگاه می*کنیم متوجه می*شویم آنها همیشه در یک چیز موفق هستند: پر کردن حفره*ی تنهایی آدم*ها با تکنولوژی از طریق گذاشتن دست آنها در دست یکدیگر. از طریق قرار دادن آدم*هایی با شخصیت*های مشابه اما فاصله*های دور در روبه*روی یکدیگر. بنابراین با کسانی همراه می*شویم که هدف زیبایی برای عصر کامپیوتر در ذهن دارند، اما مقایسه*ی آن با زمان حال که کامپیوترها ما را بیشتر از نزدیک کردن به یکدیگر، از هم دور کرده و در سلول*های انفرادی شخصی*مان زندانی کرده در تضاد با هدف زیبای آنها در آن زمان قرار *می*گیرد. «هالت» از این طریق به یادمان می*آورد که اشتیاق دیوانه*وار انسان امروز به شبکه*های اجتماعی چیزی نیست که به تازگی شکل گرفته باشد، بلکه قدمتش به اولین روزهای شکل*گیری عصر کامپیوتر برمی*گردد. این اشتیاق نه تنها چیز بدی نیست، بلکه اتفاقا همان جرقه*ای بوده که این آدم*ها را برای خلق اینترنت گرد هم آورده است. «هالت» اما از این می*گوید که اگر آن زمان اینترنت به فضایی برای برقراری ارتباط*های انسانی معنادار و صادقانه منجر می*شد، امروزه به فضایی برای فاصله گرفتن از خود واقعی*مان و جدایی بیشتر تغییر شکل داده است.

    به عبارت دیگر «هالت اند کچ فایر» در تضاد با جهان*بینی غالبا وحشتناک و ناامیدانه*ی «آینه*ی سیاه» به تکنولوژی قرار می*گیرد. اگر «آینه*ی سیاه» ما را به آینده*هایی می*برد که تکنولوژی جلوه*ای هیولاگونه و مرگبار و سیاه به خود گرفته است که به جای بهتر کردن زندگی آدم*ها، آنها را به کابوس تبدیل می*کند، «هالت» در دورانی جریان دارد که تکنولوژی یک «هنر» نو رسیده و تازه است. تکنولوژی وسیله*ای است که مهندسان کامپیوتر بحران*های درونی و دغدغه*هایشان را مثل کتاب و سینما ابراز کنند و روی زندگی کسانی که از آنها استفاده می*کنند تاثیر می*گذارند و منجر به برقراری یک ارتباط شخصی نامرئی می*شوند. «هالت» از این می*گوید که اگرچه دنیا توسط کامپیوترها تغییر خواهد کرد، اما آیا ما ارزش*ها و اهداف زیبایی را که منجر به خلق کامپیوترها شد با خود به دنیای جدید منتقل می*کنیم؟ می*دانم چیزی که می*خواهم بگویم عجیب به نظر می*رسد، اما از این نظر «هالت اند کچ فایر» حال و هوای فیلم*های دوران بلوغ مثل «در کنارم بمان» (Stand By Me) و «پسرانگی» (Boyhood) را دارد. در این*جور فیلم*ها معمولا با بچه*های سرزنده و پراشتیاقی همراه می*شویم که دوران خوش و خرمی را در تابستانی به*یادماندنی سپری می*کنند و خاطره می*سازند و در دریاچه*ی محله آب*تنی می*کنند و با دوچرخه*هایشان ماجراجویی می*کنند و حسابی خوش می*گذرانند، اما همیشه اتفاق ناگواری انتظارشان را می*کشد که حکم دروازه*ی ورود آنها به دورانِ ترسناک و سیاه بزرگسالی را ایفا می*کند. جایی که آن بچه*هایی که داشتند طعم واقعی زندگی را می*چشیدند متوجه می*شوند بچگی تاریخ انقضا دارد. مهم نیست چقدر برای حفظ خاطرات و روحیه*ی کودکی تلاش می*کنی، اما هر کاری کنی بالاخره به بزرگسالی تبدیل می*شوی که دنیا رنگ و بوی کسل*آورتر و غیرهیجان*انگیزتر و ترسناک*تری به خود می*گیرد. اما همیشه می*توان برای آرامش ذهن، خاطرات تلخ و شیرین کودکی را مرور کرد. «هالت اند کچ فایر» حکم داستانِ دوران بلوغ عصر کامپیوتر را دارد.

    اگر «آینه*ی سیاه» داستان تبدیل شدن تکنولوژی به بزرگسالی گنددماغ و بی*حوصله است، «هالت» روایتگر گشت و گذارهای کودکانه*ی تابستانی تکنولوژی است. البته این حرف*ها به این معنی نیست که همه*ی کاراکترها زندگی گل و بلبل و بی*دردسری دارند و راز «کامپیوتر» را برای خودشان کشف کرده*اند. «هالت» می*گوید کامپیوتر و اینترنت شاید زندگی*مان را برای همیشه تغییر بدهد، اما «ما» را نمی*تواند تغییر بدهد. ما همان آدم*های همیشگی باقی مانده*ایم. همان آدم*هایی که می*توانند عوضی و کثیف و کوته*بین باشند و همزمان می*توانند مهربان و بادرک و شعور هم باشند. فقط اینترنت ابزار جدیدی است که به آنها اجازه*ی ابراز خودشان به شکل جدیدی را می*دهد. استعاره*ی اصلی فصل چهارم سریال نیز حول و حوش همین موضوع می*چرخد. نوآوری محوری این فصل، موتور جستجوگر است. ایده*ی جستجو و تکاپو برای پیدا کردن جواب یا پرسیدن سوال درست. کار و تلاش کاراکترها برای طراحی یک موتور جستجوگر جدید به استعاره*ای از تلاش آنها برای پیدا کردن جواب سوال زندگی خودشان از میان دریایی از اطلاعات آشفته تبدیل می*شود. در ابتدا به نظر می*رسد اگر یک سری کلمات را در باکسِ جستجو وارد کنی و کلید اینتر را فشار دهی، جواب جلوی رویت ظاهر می*شود. اما همگی می*دانیم که فاصله*ی بسیار زیادی بین پیدا کردن یک جواب، واقعا فهمیدن آن جواب و رسیدن به این حقیقت که سوالت از بیخ اشتباه بوده است وجود دارد. نکته این است که شاید پُست*هایتان در شبکه*های اجتماعی و مشخصات کامپیوتر و مُدل اسمارت*فون*تان به دنیا بگویند که چه شخصیتی دارید، اما واقعیتتان زمین تا آسمان با چیزی که به نظر می*رسد فرق می*کند. خود واقعی*تان جایی در اعماق*تان از دیگران مخفی شده است. شاید حتی از خودتان هم مخفی باشد. پس اینترنت نمی*تواند جایگزین آن هویتِ توخالی شود. خود باید برای یافتن آن دست به کار شویم. اینترنت فقط بازتاب*دهنده*ی شخصیتی است که داریم.

    یکی دیگر از دلایل تحول «هالت» از سریالی پیش*پاافتاده به یکی از شاهکارهای ابدی تلویزیون، نوآوری*های بی*وقفه بود. داریم درباره*ی سریالی حرف می*زنیم که در فضای رقابتی عصر شکوفایی کامپیوتر جریان دارد. دورانی که هر که خوش*فکرتر و غیرمنتظره*تر ظاهر شود، برنده است. در دورانی که خلاقیت و فکر کردن به چیزی که دیگران به آن فکر نکرده*اند حرف اول را می*زند. خب، سازندگان سریال طرز فکر کاراکترهایشان را در ساخت سریال خودشان هم اجرا کرده*اند. سریال شاید به عنوان تلاش جو و گوردون برای ساخت کامپیوتری برای رقابت با آی*بی*ام آغاز به کار می*کند، اما به همین شکل ادامه پیدا نکرده و به پایان نمی*رسد، بلکه در این بین بره چندین و چند چیز دیگر تبدیل می*شود و بارها پوست می*اندازد. «هالت» یکی از معدود درام*هایی است که با معرفی کاراکترهای جدید خودش را تازه نگه نمی*دارد،* بلکه از طریق کشیدن *عصاره*ی کاراکترهای قدیمی*اش این کار را انجام می*دهد. سریال بلد است چگونه با تعویض جای کاراکترهای فعلی**اش و قرار دادن آنها در گروه*ها و موقعیت*ها و تجربه*های جدید، داستان*های جدیدی برای روایت پیدا کند. این ساختار داستانگویی به سازندگان کمک کرده تا خط داستانی اصلی کاراکترها را از زاویه*های گوناگونی مورد بررسی قرار دهند. تصور کنید تصمیم به سفر *می*گیرد، اما به جای شروع کردن و تمام کردن سفر با یک ماشین، شهر به شهر وسیله*ی نقلیه*تان را در طول مسیر تغییر می*دهید. ساختار داستانگویی «هالت» چنین حس و حالی دارد.

    هشدار: این بخش از متن پایان*بندی سریال را لو می*دهد.

    اما بالاخره به همان چیزی می*رسیم که به خاطر آن تصمیم به نوشتن این متن خداحافظی برای سریال را گرفتم: اپیزود یکی مانده به آخر فصل چهارم. شاید بهترین اپیزود کل سریال. شاید اپیزودی که تمام ویژگی*های این سریال را در بالاترین کیفیت ممکن دور هم جمع کرده است. اپیزود هشتم فصل چهارم همان عملکردی را برای «هالت اند کچ فایر» دارد که اپیزود «عروسی خونین» برای «بازی تاج و تخت» یا «آزمندیاس» برای «برکینگ بد» داشت. این همان اپیزودی است که برای همیشه سریال با آن به خاطر آورده خواهد شد. این همان اپیزودی که احتمالا سال*ها بعد در فهرست بهترین اپیزودهای تاریخ تلویزیون آورده می*شود و در کلاس*های درس سناریونویسی و کارگردانی مورد تدریس قرار می*گیرد. «هالت» با این اپیزود کاری را با مهارتی مثال*زدنی انجام می*دهد که متاسفانه در خیلی از سریال*های امروزه به یک ترفند چیپ سقوط کرده است: مرگ. در سریالی که حول و حوش مرگ نمی*چرخد، بالاخره یکی از کاراکترهای اصلی می*میرد: گوردون کلارک. بعد از کشت و کشتارهای غافلگیرکننده*ی «بازی تاج و تخت» خیلی راحت می*توان به این نتیجه رسید که اگر می*خواهید سریال موفقی داشته باشید آن را سرشار از مرگ*های شوکه*کننده کنید. ولی حقیقت این است که مرگ بزرگ*ترین و حساس*ترین اتفاقی است که می*تواند در داستان بیافتد و مدیریت آن از اهمیت فوق*العاده*ای برخوردار است. حتی خود «بازی تاج و تخت» هم این نکته را همیشه به درستی رعایت نمی*کند. به محض اینکه مرگ از اتفاقی که داستان را تحت*تاثیر قرار دارد و فضای قصه را متحول می*کند، به وسیله*ای برای تولید شوک*های لحظه*ای تبدیل شود قافیه را باخته*اید. یکی از دلایلی که «عروسی خونین» و «آزمندیاس» اپیزود*های قدرتمندی در زمینه*ی مدیریت مرگ هستند به خاطر این است که داستان به مرگ خلاصه نمی*شود، بلکه فضای قبل و بعد از مرگ را هم پوشش می*دهد. شوک به یک لحظه حمله*ی الکتریکی خلاصه می*شود، اما چیزی که آن مرگ را به*یادماندنی می*کند نحوه*ی بررسی تاثیرگذاری و عواقبش است.
    «هالت اند کچ فایر» حکم داستانِ دوران بلوغ عصر کامپیوتر را دارد

    این نکته*ای است که «هالت» در رابطه با مرگ گوردون کلارک رعایت می*کند. آن هم چه جورم! چه از لحاظ کارگردانی لحظه*ی مرگ و چه از لحاظ اتفاقات بعدش. مرگ گوردون در پایان اپیزود هفتم اتفاق می*افتد. مرگی که در اوج قابل*انتظاربودن، غیرمنتظره بود. ما از فصل دوم می*دانستیم که گوردون مبتلا به یک*جور بیماری مغزی است. اما از آن زمان تاکنون سریال این موضوع را فراموش کرده بود و فقط هر از گاهی به*طرز بسیار نامحسوسی به آن اشاره می*کرد. بنابراین اگرچه قضیه مقدمه*چینی شده بود، اما به*هیچ*وجه چیزی نبود که مثل نبرد تن*به*تن دو کاراکتر برای آن لحظه*شماری کنیم. بنابراین همه*چیز مثل فرود آمدن پُتکی روی سرمان عمل می*کند. چه کسی فکرش را می*کرد گوردون که این*قدر سرحال و بعد از عمری خوشحال به نظر می*رسید دو-سه اپیزود مانده به پایان سریال این*طوری شود. اما می*شود. نکته این است که نویسندگان طوری این مرگ شوکه*کننده را با دقت و جزییات باورنکردنی*ای مدیریت می*کنند که قضیه به جای یک شوک پیش*پاافتاده، شبیه به یک خداحافظی مهربانانه و لطیف و رویایی می*ماند. گوردون در حال آماده*سازی مقدمات قرار شبانه*اش با کیت نامزد غیررسمی*اش است که ناگهان در آینه با دانا که وارد خانه می*شود روبه*رو می*شود. از آنجایی که چند دقیقه قبل گفتگوی جو و دانا درباره*ی گوردون را دیده*ایم، در نتیجه تصور می*کنیم که دانا آماده تا از صمیم قلب با گوردون آشتی کند. گوردون همسر سابقش را در راهروهای خانه دنبال کرده و اسمش را صدا می*کند، اما یک چیزی با همیشه فرق می**کند. انگار دانا صدای گوردون را نمی*شنود. همچنین افکت*های نوری در گوشه و کنار تصویر به چشم می*خورد. همه*ی اینها آن*قدر کنترل*شده است که نظرمان را جلب می*کند، اما فقط در حد یک شک و تردید کوچولو. گوردون، او را تا آشپزخانه دنبال می*کند و آنجا با دانای جوان*تری از فصل اول روبه**رو می*شود که به دختران کوچکشان صبحانه می*دهد. سپس گوردون آواز آشنایی را می*شنود و به دنبال آن سر از اتاق خواب دخترشان هیلی در می*آورد. هیلی نوزاد است و دانا دارد آوازی از انیمیشن «دامبو» را برای او زمزمه می*کند. سازندگان به*طرز هنرمندانه*ای لحظات مرگِ گوردون را به تونل زمانی تبدیل می*کنند که گوردون در جریان آن برخی از شیرین*ترین لحظات زندگی*اش را قبل از مُردن دوباره مرور می*کند. همراه با احساسی مملو از افسوس و عشق. ما حتی هیچ*وقت جنازه*ی گوردون را هم نمی*بینیم. تنها چیزی که نیاز داریم چهره*ی بهت*زده*ی خانواده و دوستانش از شنیدن خبر مرگش است. به این می*گویند داستانگویی در بالاترین سطح احترام به مخاطب و تکان*دهندگی.

    ولی اتفاق اصلی در اپیزود هشتم می*افتد. جایی که کل اپیزود به اتفاقات بعد از مراسم خاکسپاری گوردون اختصاص یافته است. همه*ی کاراکترهای اصلی دور هم جمع *شده*اند. نتیجه اپیزودی است که نقش یک خداحافظی طولانی با گوردون و تحول عظیم و باشکوهی را که در تمام کاراکترها ایجاد کرده ایفا می*کند. این اپیزود درباره*ی پروسه*ی سخت و طاقت*فرسای برخورد آدم*ها با کوهی از غم و اندوه است و تلاش برای کندن تونلی از وسط آن. این اپیزود درباره*ی ایست کردن است. جایی که انگار موتور زندگی وسط برف و کولاکی بد خاموش می*شود و همه*ی سرنشینان هرطور شده باید دست به دست هم بدهند تا ماشین را دوباره به حرکت بیاندازند. در جریان این اپیزود اتفاق عجیب و غریبی نمی*افتد و دقیقا به همین دلیل این اپیزود معرکه است. چون این اپیزود درباره*ی این است چگونه دنیا بعد از یک اتفاق اندوهناک تعطیل نمی*شود. چیزی تغییر نمی*کند. همه*چیز عادی باقی می*ماند و همین عادی*بودن، درد و رنج بازماندگان را به مرحله*ی وحشتناکی می*رساند. اتفاق خاصی نمی*افتد، اما همزمان اتفاقات به*یادماندنی زیادی می*افتد. از چشم در چشم شدن بازماندگان با عکس*های گوردون و خشک شدن در جایشان تا رفتار مودبانه*ی بیش از اندازه*ی برخی از آنها و گفتگوهای کوتاهی که همچون سارقی که نمی*خواهد صاحبان خانه بیدار شوند خیلی دقت می*کنند تا چیزی را تحریک نکنند. از بغض*هایی که آماده*ی فرصتی برای منفجر شدن هستند تا ناپدید شدن حاضران به گوشه*های نامعلومی از خانه. این وسط دانا و کامرون و دانا و جو فرصت پیدا می*کنند تا با هم اشک بریزند و دلخو*ری*های گذشته را پشت سر گذاشته و دوباره مثل گذشته به دوستان صمیمی یکدیگر تبدیل شوند. ایده*ی مرکزی این اپیزود این است که اگرچه گوردون کسی بود که تمام این گروه را با وجود تمام درگیری*هایشان در نزدیکی هم نگه می*داشت، اما مرگش همان اتفاقی است که آنها را قوی*تر از همیشه کنار هم بازمی*گرداند. مخصوصا دانا و کامرون که رابطه*ی دوستانه و کاری*شان طوری در پایان فصل سوم از هم فرو پاشید که معلوم نبود این دو نفر چگونه می*توانند دوباره به حالت قبل برگردنند. حالا مرگ گوردون به آنها یک غم مشترک داده که از طریق آن می*توانند بعد از مدت*ها «واقعا» با هم صحبت کنند. اما این اپیزود همان*قدر که یک جدایی قدیمی را ترمیم می*کند، یک رابطه*ی قدیمی را هم به جدایی می*رساند: جو بچه می*خواهد و کامرون نمی*خواهد. این*بار جدایی جو و کامرون با یک دعوای آتشین اتفاق نمی*افتد. بلکه اپیزود فقط با اشاره*ای به آن به پایان می*رسد. اپیزود با نمایی از میز شام به پایان می*رسد. خانه* تاریک*تر از همیشه به نظر می*رسد، اما حالا حداقل همگی دور هم پای میز نشسته*اند. چیزی که تا قبل از غیرممکن *به نظر می*رسید. سپس دوربین از آنها فاصله می*گیرد و صندلی خالی میز کارِ گوردون را هم به جمع اضافه می*کند. روح گوردون اگرچه نادیدنی اما اینجا حضور دارد و صندلی** تازه در غیبت کسی که روی آن می*نشست دیده می*شود.

    این توصیفات شاید روی کاغذ به*طرز زننده*ای سانتیمانتال به نظر برسد، اما راز موفقیت سازندگان این است که بلدند چگونه با جلوگیری از ساده*سازی دنیا و کاراکترهایش از افتادن در این چاه جاخالی بدهند. ایده*ی محوری «هالت اند کچ فایر» این است که انسان*ها به اشتباهاتشان ادامه می*دهند، اما هردفعه تجربه*ها و مهارت*هایی برای کنار آمدن با آنها و درس گرفتن از آنها کسب می*کنند. درست همان*طور که هیچ*وقت نمی*توان برای همیشه کامپیوتری بدون باگ و ویروس داشت، «هالت» هم انسان را به کامپیوتری تشبیه می*کند که همیشه روزی فرا می*رسد که روند عالی*اش با وقفه روبه*رو می*شود. شاید این ویروس*ها و باگ*ها و اِرورهای ناشناخته در ابتدا عاصی*مان کنند، اما به مرور به آنها عادت می*کنیم. به حضور غیرقابل*اجتنابشان عادت می*کنیم. به تدریج در شناسایی این مشکلات و حل و فصل کردن آنها بهتر می*شویم. در آغاز سریال با کاراکترهایی همراه شدیم که کله*شان بوی قرمه*سبزی می*داد. کاراکترهایی که آن*قدر جوان و پرهیجان بودند که هنوز حقیقت اصلی کارشان را کشف نکرده* بودند. در آن دوران آنها به آدم*های دور و اطرافشان به عنوان ابزاری برای رسیدن به موفقیت از طریق اختراعات ماشین*ها و نرم*افزارهای مختلف نگاه می*کردند. اما گذر زمان و پاره کردن چهارتا پیراهن بیشتر باعث شد تا بهتر یکدیگر و هدفشان را درک کنند. بهتر مشکلاتی که آنها را از هم جدا کرده بود را از سر راه کنار بزنند. مثل فردی که بر تمام چم و خم کامپیوترش احاطه کامل دارد و با دیدن کوچک*ترین نشانه*ای از عملکرد بد کامپیوترش می*داند که ریشه*ی آن کجاست و چگونه می*تواند آن را در یک چشم به هم زدن حل کند. فلش*بک افتتاحیه*ی اپیزود هشتم که به یکی از دعواهای گوردون و دانا در آغاز زندگی زناشویی*شان اختصاص دارد هم چنین وظیفه*ای ایفا می*کند. سازندگان با این فلش*بک سعی می*کنند به یادمان بیاورند گوردونی که این*قدر دوستش داریم قبلا چه شکلی بوده است. او شاید به عنوان دوست و مرد خانواده*ی دوست*داشتنی*ای مُرد، اما این فلش*بک باز به یادمان می*آورد که او چندان شوهر خوبی نبوده است. انسان*ها به مرور زمان در پشت سر گذاشتن بعضی مشکلات و ضعف*هایشان بهتر می*شوند، اما همیشه یک چیزهایی هم هستند که یا دیر از پس*شان برمی*آییم یا هیچ*وقت از پس*شان برنمی*آییم. و این داستان زندگی است.

    چنین سرانجام شاعرانه و بی*نقصی** برای دیگر شخصیت*ها هم در نظر گرفته شده است. اگرچه اپیزود هشتم به*طور کلی به عمیق شدن در دنیای بعد از مرگ گوردون اختصاص داشت، اما این به معنی فراموش شدن او در دو اپیزود پایانی نیست. مرگ گوردون نقش چنان حادثه*ای را داشت که جایی در پشت ذهن کاراکترها لانه کرده و برای همیشه آنجا زندگی خواهد کرد. کامرون و جو و بقیه*ی اعضای شرکت در حال تماشای تبلیغات تلویزیونی*شان با حضور گوردون در آن هستند. همان*طور که دست به آچار بودن گوردون به معنی تلاش بی*وقفه*ی او برای اثبات توانایی*هایش بود و بالاخره در حالی مُرد که روزش را در حال تعمیر کردن سیستم برق شرکت سپری کرده بود. دانا اگرچه به اندازه*ی شوهر سابقش دست به آچار و رویاپرداز بود، اما همیشه می*بایست با فشارها و درگیری*هایی که زنی در یک دنیای مردانه روبه*رو می*شود مبارزه کند و البته هیچ*وقت راضی نمی*شد تا به دستِ راست کس دیگری تبدیل شود. کامرون، همان جوان نابغه*ی شورشی و طغیان*گر از استعدادها و رویاپردازی*اش برای ساخت دنیاهای مجازی**ای برای خودش استفاده کرد. برای پر کردن حفره درونش. و در نهایت جو مک*کیلن که به عنوان یک معمای آب*زیرکاه و زبان*باز و حیله*گر معرفی شده بود که از بقیه برای رسیدن به اهداف خودش سوءاستفاده می*کرد، بالاخره به یک انسان واقعی تبدیل شد. او دوباره در اپیزود نهم همان جمله*ای که برای اولین*بار گوردون را با آن به فکر فرو برده بود را تکرار می*کند: «کامپیوترها خود چیز نیستن. کامپیوترها چیزی هستن که ما رو به چیز اصلی می*رسونن». بنابراین دوباره این سوال قدیمی که از جایی به بعد به ستون فقرات اصلی سریال تبدیل شد مطرح می*شود: آن چیز اصلی چیست؟

    برای باز و دایان چیز اصلی به رقصیدن در گاراژ خانه و جشن گرفتن عشقی که در سال*های پایانی زندگی*شان یافته*اند خلاصه می*شود. برای هیلی و جونی، دختران گوردون و دانا، یافتن آن چیز اصلی تازه شروع شده است. یکی برای ماجراجویی به تایلند سفر می*کند و دیگری طعم اولین دل*شکستگی*اش را از زبان پیش*خدمت رستورانی که بهش علاقه*مند است می*چشد. دانا هم بعد از ماه*ها دست روی دست گذاشتن بعد از مرگ گوردون بالاخره «چیز اصلی» خودش را انتخاب می*کند: بازگشت به شرکت به عنوان مدیرعامل. شاید این کار بعد از مرگ گوردون برای او سخت باشد، اما حالا او همان چیزی را به دست آورده که با استفاده از آن می*تواند تمام تجربه*ها و رویاپردازی*ها و جا*ه*طلبی*هایش را به حقیقت تبدیل کند. ایجاد محیطی که خلاقیت و نوآوری در آن در صدر اولویت قرار دارد. جایی که زنان در کنار مردان پیشرفت می*کنند. جایی که انسان*ها بیشتر از ماشین*هایی که خلق می*کنند اهمیت دارند. و البته جایی که می*توان با خیال راحت اسم «یاهو» را مسخره کرد! جستجوی کاراکترها برای «چیز»هایی که به دنبال آن هستند به این معنی است که جو و کامرون هم باید از هم جدا شوند. این دو با اینکه تلاش*های بسیاری برای کنار آمدن با اخلاق یکدیگر کردند، اما حقیقت این است که آنها به هم نمی*خورند. درست مثل ماشین بازی آرکیدی با کارت صدای خراب که جو برای مجبور کردن کامرون برای ماندن در شرکت می*خرد، رابطه*ی آنها تمام اجزای لازم برای موفقیت را نداشت. آنها به همان اندازه که شبیه هم هستند، به همان اندازه هم تفاوت*های اساسی دارند. از یک طرف رفتار مدیریتی و موشکافانه*ی جو را داریم و از طرف دیگر کامرون را به عنوان آدم طغیان*گری می*شناسیم که نمی*تواند فضولی کس دیگری در کارش را تحمل کند. هسته*ی شخصیتی آنها در تقابل مطلق با یکدیگر قرار می*گیرد. با این وجود آنها از طریق یکدیگر چیزی که در تمام طول سریال در جستجویش بودند را کشف می*کنند. جو رو به کامرون می*گوید:* «چیزی که تو رو به چیز اصلی می*رسونه... تو بودی. از اولش تو بودی».

    طبق معمول شرکت آنها توسط شرکت*های خوش*فکرتری مثل یاهو نابود می*شود. مرحله*ی بعدی جو مک*میلن چه چیزی خواهد بود؟ اما قبل از اینکه به جو برسیم، کامرون و دانا باید رابطه**شان را واقعا ترمیم کنند. دانا از طریق سخنرانی*اش در کنار استخر حس تازه*ای که از شغلش به دست آورده را توصیف می*کند: «یکی از چیزهایی که یاد گرفتم اینه که مهم نیست چی کار می*کنی، همیشه یه نفر دیگه با نسخه*ی بهتری از اون وجود داره. و اگه اون یه نفر مرد باشه، شاید اون نسخه بهتر هم نباشه؛ شاید توجه*ی بیشتری رو به خودش جلب کنه. بعضی*وقت*ها اون نفر خود تویی. کسی که تموم فکر و ذکرش به چیزهای بعدی معطوف شده که هیچ*وقت با کاری که کرده راضی نمی*شه. ولی یه چیز بدون تغییر باقی می*کنه و اون هم تویی. اون ماییم. پروژه ما را به آدم*ها می*رسونه». و در ادامه از بیرون کردن کامرون در گذشته احساس پشیمانی می*کند. دانا «چیز اصلی» را متوجه شده است: داشتن هوای همدیگر. از سوی دیگر کامرون هم از طریق رابطه*ی کاری*اش با الکسا به درک تازه*ای از دانا می*رسد. دانا و الکسا روی کاغذ خیلی به هم شبیه هستند. هر دو شخصیت*های مدیرعامل*گونه*ای دارند که بیشتر حول و حوش بیزینس و پول و کنترل می*چرخند، اما اگر الکسا فقط می*خواست پول در اختیار کامرون گذاشته و منتظر نتیجه بنشیند، دانا کسی است که حاضر است همراه با کامرون وارد میدان شده و با او گلاویز شود. کامرون شاید تاکنون فکر می*کرد که به تنهایی و بدون آقا بالا سر کار کردن نیاز دارد، اما او هم به این نتیجه می*رسد که چقدر کار کردن با کسی مثل دانا که او هم مثل خود او دغدغه*ی نوآوری و بحث و گفتگو دارد بهتر است و به نتایج موفق*تری منجر می*شود. اگر الکسا همان کارفرما و همکاری است که همچون ماشینی بی*روح عمل می*کند، دانا همچون انسانی است که همکارش را زیر سوال می*برد و با او هم*فکری می*کند. کامرون دومی را به اولی ترجیح می*دهد.

    «هالت اند کچ فایر» با جو مک*میلن شروع شده بود و باید با او هم به پایان برسد. جو با یک کت و شلوار براقِ اتوکشیده از یک ماشین شیک پیاده *می*شود و کیف به دست وارد ساختمانی ناشناخته می*شود. در ابتدا به نظر می*رسد جو در تلاش برای متحول شدن شکست خورده و به همان جو مک*میلن مغروری که در فصل اول می*شناختیمش برگشته است. ولی غافلگیری نهایی سریال جایی اتفاق می*افتد که جو قدم به درون اتاقی با عنوان «نیروی انسانی» می*گذارد و می*بینیم که جو به یک چیزی در مایه*های استاد دانشگاه تبدیل شده است. پیچشی که اگر در فصل اول اتفا*ق می*افتد از خنده روده*بر می*شدم، اما اینجا به*طرز جسورانه*ای هیجان*انگیز است و سرانجام بی*نقصی برای قوس شخصیتی جو مک*میلن محسوب می*شود. سریال همیشه جو مک*میلن را به عنوان کسی به تصویر می*کشید که قرار بود به بیل گیتس و استیو جابز بعدی دنیا تبدیل شود. نابغه*ای که اختراعات و دستاوردهای انقلابی شخصی خودش را دارد. ولی تاکنون جو در جستجوی خودش در حال پرسیدن یک سوال اشتباه بوده است. حقیقت این است که جو تاکنون هدف اشتباهی را برای خود انتخاب کرده بود. جو مک*میلن، بیل گیتس و استیو جابز نیست، او کسی است که بیل گیتس*ها و استیو جابزها را تربیت می*کند. وقتی او قدم به کلاس درسش می*گذارد و منتظر می*ایستد تا دانش*آموزانش سر جایشان بنشینند، چنان لبخند واقعی و عمیقی روی صورتش نقش بسته است که فقط به یک نکته اشاره می*کند: فارق از هرچیزی که در آینده انتظارش را می*کشد، جو مک*میلن در این لحظه دیگر آن حفره*ی بزرگ خالی درونش را احساس نمی*کند. حالا به جای اینکه مدام احساس مضطرب*کننده*ی افتادن از لبه*ی پرتگاه را داشته باشد، همچون آکروباتیک*بازی است که روی یک طناب باریک در حال قدم*زدن است. او دیگر حسِ دونده*ی خسته و کوفته*ای را ندارد که برای رسیدن به خط پایانی که وجود ندارد سگ*دو می*زند. جو در آغاز سریال بعد از بیرون آمدن از آی*بی*ام، انسان نبود. آدم خودخواه و پستی در مایه*های جوردن بلفورتِ «گرگ وال*استریت» بود که از بقیه برای رسیدن برای کسب شهرت و موفقیت*های مالی تغذیه می*کرد. ولی ارتباطات انسانی*اش با بقیه*ی کاراکترها و شکست*های سختی که در طول سریال تحمل کرد، او را به نقطه**ی کشف انسانیت از میان ماشین*ها رساند. جو بالاخره به این نتیجه رسید که او نباید در مرکز همه*چیز باشد. اینکه او باید دنیا را به شکل دیگری که از قبل انتظارش در ما ایجاد شده بود تغییر دهد. حالا جو تمام استعدادهایش را در خدمت همان چیزی می*گذارد که تا همین چند وقت پیش نمی*دانست که در جستجویش بود و راه رستگاری*اش خواهد بود: انسان*ها. او حالا در قالب این دانش*آموزان، بچه*هایی که با کامرون می*خواست را هم به دست آورده است. دانش*آموزان فعلی و فعالان آینده*ی فضای تکنولوژی شاید فن و فنون و علم کامپیوتر را یاد بگیرد، اما در کنارش انسانیتی که عنصر اصلی موفقیت و لذت بردن از این کار است را یاد نمی*گیرند. دنیا جو مک*میلن*های زیادی دارد، اما از کمبود گوردن کلارک*ها رنج می*برد. ماموریت جدید جو، گسترش مکتب گوردون است. جو مک*میلن لبخند می*زند و دست به کار می*شود: «بزارید با پرسیدن یه سوال شروع کنم».
    #1 ارسال شده در تاريخ ۱۹ ۱۲-۱۳۹۶ در ساعت 10:50

  2. hanrihelen آواتار ها
    hanrihelen
    کاربر عضو
    کاربر عضو
    فروردین-۱۳۹۷
    اصفهان
    2
    0
    مورد پسند : 0 بار در 0 پست
    اطلاعات:
    Windows NT 10.0 Firefox 59.0

    سریال Halt and Catch Fire

    فصل چهارم فیلم Halt and Catch Fire فوق العاده بود هم از لحاظ داستانی هم کارگردانی واقعا تنوع خیلی خوبی داشت و سریال رو زنده نگه داشت بنظر من بسیار موفق بودن دمشون گرم
    #2 ارسال شده در تاريخ ۲۴ ۰۱-۱۳۹۷ در ساعت 20:42

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

علاقه مندي ها (Bookmarks)

علاقه مندي ها (Bookmarks)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  

All Rights Reserved

By DownloadChe